Op verzoek van de familie van Waning is deze steen blijven liggen toen de begraafplaats werd opgeheven. Het geslacht van Waning had, en heeft nog steeds een nauwe band met de kerk.

Onder toezicht van monumentenzorg is het in de jaren '70 gerestaureerd. Sindsdien heeft het instrument een balg en is de "Bourdon 16" van het hoofdwerk tevens aangebracht als "Subbas16" op het pedaal. In 1988 werd het orgel voorzien van een vrij pedaal, bebouwd in de balgenkast achter het orgel. De werkzaamheden hiervoor werden uitgevoerd door de orgelbouwers Hendriksen en Reitsma te Nunspeet. Adviseur voor de Kerkvoogdij was de organist Wim van der Panne te Bleiswijk.

Tot het Kerkvoogdijarchief van de Hervormde Gemeente te Bleiswijk behoort een verzameling Regesten uit de tijd van voor de vestiging van het Protestantisme. De Kerk van Bleiswijk was een dochterkerk van die van Hillegersberg en behoorde aan de Benedictijnerabdij van St. Paulus in Utrecht. Het eerste bericht over een kerk in Bleiswijk is een ordonnantie uit 1248. Hierin worden de gewijden op straffe van excommunicatie opgedragen hun concubines weg te zenden. In 1273 komt Blesewic voor op een lijst met heffingen ter ondersteuning van de achtste en laatste kruistocht voor 18 pond Hollands. In 1573 werd de rooms-katholieke eredienst geschorst. Vermeldenswaard is een inventarislijst van pastoriegoederen, in die tijd door de laatste pastoor opgesteld.

De eerste predikant, J. Janse, trad aan in 1578. Mede doordat pas in de laatste decennia van de 16e eeuw universitair geschoolde predikanten beschikbaar zijn is het verklaarbaar dat met de eerste twee predikanten problemen ontstaan door gedrag en onbekwaamheid. Twee predikanten uit de beginperiode zijn verder vermeldenswaard.
In 1610 trad Simon Episcopius aan in Bleiswijk. Deze, een hoogstaand en begaafd man, was na Armenius onbetwist leider der remonstranten. Deze hadden in Bleiswijk de overhand tot de Dordtse Synode van 1619. Toen Episcopius werd benoemd tot hoogleraar in Leiden als opvolger van Armenius werd hij opgevolgd door de remonstrant Henricus Slatius, in alles zijn tegenpool. Deze berokkende met zijn giftige pen en onbeschoft optreden de remonstranten veel schade. Na betrokken te zijn bij een complot tegen Prins Maurits eindigde zijn leven op het schavot in 1632. Roerige tijden waren het ook tijdens de Bataafse Republiek en tijdens de afsplitsing van de Gereformeerden (Doleantie) in de 19e eeuw. Desondanks is er een doorgaande ononderbroken lijn van Hervormde predikanten die tot op heden als herder en leraar van de Gemeente zijn opgetreden.

Het gemeentebestuur onderstreept het belang van al deze werkzaamheden door het verlenen van een kleine subsidie.

Gebouwd 1773

De opleider en het stortbed tussen de beide randmuren, in het stortbed de plaats voor de drijvende horizontale klep.